Bağışla…

Gün batıyor

Yalnız ve sessizim

Bekliyorum

Acımı sarıp sarmalamış,

Özenle besliyorum…

Ruhum uzak bozkırlarda acı ile dolu dizgin koşturuyor

Canım yanıyor

“Bu ne yalnızlık anacığım” diye ağlıyor sessizce gözlerim

Ne yaptım bilmiyorum

Niye bu acı

Neden bu gözyaşı

Kime bu ağıt

Nerdesin Allahım, terketme beni

Bu garip, bu zavallı, bu aptal kuluna acı

Onu yalnız bırakma, onu kendine bırakma

Kendine bakabilmeyi becerseydi zaten bunları yazıyor olmazdı şimdi

Tökezledi ilk kez

İlk kez duygularının akışına bırakıverdi kendini

Ve tökezledi işte ilk kez

Olmaması gerekeni yaptı

Denedi

Çocukça, inatla direndi

İstedi

Gözü kör, gönlü kör attı kendini o derin kuyuya

Bırakma Allahım beni bu acı yalnızlıkta

Beceremedim işte, kaldım sınıfta

Ama sınıfta kalmam da senin kaderin değil mi!

O halde bırakma beni kendime

Ben ben değilim artık

Anladım

Çok sevmek hatamdı belki de

Ama bilirsin beni

Onda seni görmekti dileğim

Onunla daha çabuk erişmek için sana

Rehberim olur diye düşünmüştüm yolunda

Oysa herkesin yolu kendineymiş

Yol varken bir başkasına ne gerek varmış

Bağışla…

AYŞEN CUMHUR ÖZKAYA

Reklamlar

About Ayşen Cumhur Özkaya

Ruhu Sanatçı Gönlü İnançlı Hali Hüzünlü Şefkatli Romantik Her daim Duygusal Hayalci Melankolik Karşılıksız Seven Çocuk Kalpli İlahi Aşka Aşık biri
Bu yazı EDEBİYAT - YAZILARIM, ŞİİRLERİM ** My Writings, Poems içinde yayınlandı ve , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s