Yastayım…

YASTAYIM…

 

Yastayım, artık hep yastayım…

Yas tutmak yasaktı bize ama artık gönüllü yastayım

Umudum vardı bir zamanlar,

Sağlam basardım yere ayaklarımı

Korkar, üzülürdüm olaylar karşısında

Ama yas tutmak da neymiş

Umutla yeni baştan başlardım her defasında

İlk 99 depreminde yaşadım çaresizliği,

İlk yasıma o gün başladım

Karanlıkta kalıp da

Kendini 4. kattan aşağıya inmeye çalışırken bulunca

Ölünce insanlar yanı başında

Yer zangır zangır titreyince

Başlayınca çığlıklar

Korku ile karışık bir boşvermişlik

Bir kendini bırakış ve vazgeçişlikten

Aylar süren ve hatırladıkça tekrarlayan ağlayışlara dönüşen o yas

Şimdi her yaşanan felakette o yaşanmışlık gelip beni buluyor

Burnumun sızından, engel olamadığım göz yaşımdan alamıyorum kendimi

Her daim ağlamaklı, her daim vurgun yemiş misali yastayım

Her fotoğraf karesi kalbimi çiviliyor bedenime,

Binlerce kuş havalanıyor içimde, kanat çırpıyor delice

 Gönlümden ağıtlar uçuşuyor gökyüzüne acı yüklü

 Kalbim şimdi Soma’da, o karanlık dehlizlerde gömülü

” Korkmayın ölüm asude bir ülke” demek isterdim herkese

 İsterdim demek “Siz şehitsiniz,  ölüm yok sizlere”

 İsterdim elini tutmak ve korkmayın demek ikizlere son yolculuklarında

 İsterdim demek “koş Mahmut koş, umuda koş, eşin hamile, geleceğine koş”

 Diyemedim, sesim soluğum kesildi o karanlık dehlizlerde

 Ölüm tatlı bir uyku gibi sarıldı bedenime

 Artık iflah olmazım, her daim yastayım

 Yeni bir felakete kadar Araf’tayım…

 Bir tek umudum var yaşamaktan yana

 O da ambulanstaki o madencide saklı

 Kara ciltli, altın kalpli, su gibi apak o madencide

 “Çizmelerimi çıkarayım mı? Sedye kirlenmesin”

 Şu tevazuya, şu düşünceliliğe bir bakar mısınız!

 Şu yurdumun asil insanı, toprağın adamına

 O madenci ki kimse eline su dökemez onun

Kalbim onunla birlikte atıyor şimdi

İyi ki varsın kardeşim, iyi ki varsın

Bu gün insanlık senin sayende hatırladı kendini

Sen var oldukça ancak yaşayabilirim ben de

Tutmam yasımı ve unuturum acımı…

AYŞEN CUMHUR ÖZKAYA  –  16.05.2014

çizmelerimi

About Ayşen Cumhur Özkaya

Ruhu Sanatçı Gönlü İnançlı Hali Hüzünlü Şefkatli Romantik Her daim Duygusal Hayalci Melankolik Karşılıksız Seven Çocuk Kalpli İlahi Aşka Aşık biri
Bu yazı EDEBİYAT - YAZILARIM, ŞİİRLERİM ** My Writings, Poems içinde yayınlandı ve , , , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s